سالی که نکوست

مرا هر جا که بیابند می‌کشند،
  مصر یا تونس،
   لیبی یا عمان،
    سوریه یا یمن،
     ایران یا عراق...

مرا هر جا که بیابند می‌کشند،
  با ضربهٔ باتوم،
   با فشنگ کلت و مسلسل،
    با طناب دار،
     با نیش چاقو...

مرا هر جا که بیابند می‌کشند،
 چون در چشم آرزویی‌ست مرا:
  نه به سانسور!
   نه به ستم!
    نه به اعدام!
     نه به دیکتاتوری!...

مرا هر جا که بیابند می‌کشند.
مرگ من اما،
  پایان آنهاست،
        دیر یا زود،
                  بیش یا کم.

خیابان

: «آب، هوا، زمین!»
چند تن بودند،
 و بعد چند تن بیش.

: «هرگز!»
یک تن بود، آن بالا- مهیب و استوار.

: «آب، هوا، زمین!»
چند تن بیش شدند و بیش‌تر.

قطره‌ای خون بر خیابان فرود آمد،
گرم و لزج.

: «آب، هوا، زمین!»
تن‌ها بی‌شمار، یکدل، ناهراس
: «آب، هوا، زمین،
              و اینکه تو نیز نباشی!»

آن یک- لرزان- ندا داد ، با تبسمی رنگ باخته:
: «باشد،
   آب، هوا، زمین،
                   و... من!»

: «هرگز!»

...

آن برفت، گریان،
 و این برجایش:
: «هیچ،
       آب، هوا، زمین، ازآن خداست!»
صدایش تلخ پیچید در خیابان ـ با خشم
: «شما را همانا من کافی‌!»

: «آنچه که تو فرمان دهی!»
شاد بودند، گیج، خسته.
                 به خانه‌هایشان بازگشتند.

...

هه!
سی و اندی بگذشت.
زمین به خشکی گرایید،
          آب و هوا آلوده،
             تن‌ها غرق گناه،
                       خیابان تنها.

...

: «آب، هوا، زمین!»
چند تن بودند،
 و بعد چند تن بیش...